Muziek is een heler

Vorige week presenteerde Duncan Laurence bij De Wereld Draait Door het liedje waarmee hij Nederland gaat vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Arcade is een prachtig popliedje dat zich niet direct in je geheugen nestelt maar dat je wel, misschien juist daarom, graag nog een keer zou horen. Aanvankelijk vroeg ik me af wie hij was en waarom voor zo’n onbekende artiest was gekozen. Inmiddels vraag ik me af waarom we niet veel eerder van hem hadden gehoord.

Als kind had hij het ‘pretpakket’, zoals Duncan dat noemde in het interview met Matthijs van Nieuwkerk. Hij was klein, mollig, had sproeten en een bril. Knap vond ik het, hoe hij zich ten overstaan van zoveel kijkers bij zijn eerste televisieoptreden zo eerlijk en kwetsbaar durfde op te stellen en hoe hij vertelde over dat hij als kind gepest werd en redding vond in zijn muziek. Herkenbaar en inspirerend bovendien. Ook ik was als kind klein met sproeten en een bril, werd gepest en zocht mijn toevlucht in creativiteit, met name muziek. Het luisteren en vooral spelen van muziek geeft mij van kinds af aan het meeste plezier in het leven. Daarbij maakt het dan even niet uit wie je in de ogen van anderen bent. Je wordt één met het gevoel dat de muziek je geeft en wanneer je het met anderen samen hoort of speelt, heeft dat een verbindende werking. Daarbij komt dat je er goed in mag zijn, waar het als kind een stuk zwaarder is wanneer je op leeftijdsgenootjes voorloopt in bijvoorbeeld taal en rekenen.

Het interview met Duncan herinnerde mij eraan waarom muziek voor mij ooit zo belangrijk werd en waarom het voor mij de uitlaatklep werd die het tot op de dag van vandaag is; waarom het bij uitstek de manier is om me aan anderen te laten horen en waarom ik het wil gebruiken om mensen bij elkaar te brengen, te verbinden en even de zorgen van alledag te laten vergeten.

In 2011 bedacht ik het woord waar ik m’n blog en bedrijf ook naar heb vernoemd: inmusication. Muziek als communicatievorm en middel om gevoel en informatie over te brengen. Muziek heeft als universele taal een verbindende kracht omdat het mensen bij elkaar kan brengen en kan raken, ongeacht de leeftijd, huidskleur, afkomst en achtergrond. Toen ik dit woord bedacht en de gelijknamige muzikale theatershow schreef, had ik last van een posttraumatische stressstoornis. Muziek was de uitlaatklep die ik nodig had en heeft me daar gelukkig grotendeels van weten te genezen. Die PTSS is een van de meest vreemde dingen die ik ooit heb meegemaakt en ik heb er nooit openlijk over gesproken of geschreven. Het kwetsbare lef dat Duncan Laurence in het interview toonde en dat trouwens ook zit in het nummer Arcade, liet me inzien dat het niet erg is om het beestje bij de naam te noemen, om te erkennen en te durven delen waarom je bent wie je bent en doet wat je doet en waardoor muziek die helende rol heeft gekregen.

In plaats van dit blog te gebruiken voor politieke onderwerpen of om te klagen, wil ik het dan ook gaan inzetten voor waar het woord ‘inmusication’ voor staat; met muziek en muziekgerelateerde onderwerpen een positief verbindend verhaal delen. Dat kan mijn eigen verhaal zijn, maar ook dat van anderen of dat van jou. In het Nederlands maar wellicht soms ook in het Engels. Voor nu wil ik in ieder geval Duncan bedanken voor zijn verhaal en inspiratie en hem gigantisch veel succes wensen bij het Eurovisie Songfestival. 44 jaar na Dinge-dong wordt het wel weer tijd voor een nummer één van Nederlandse bodem!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s